Domein de Hengelhoef
 

 
Aangepast zoeken
 

Verslag
Domein de Hengelhoef
 mei 2006

 

 

Lang had ik er naar uitgekeken en op zaterdag 29 april was het dan eindelijk zover, eindelijk weer eens een weekje vakantie. Ik had er van alles aan gedaan, om het iedereen naar de zin te maken, alleen het weer heb je in deze tijd van het jaar niet in de hand. We vertrokken om een uur of twaalf richting BelgiŽ, waar we in Houthalen-Helchteren, op het campingpark "de Hengelhoef" , een stacaravan gehuurd hadden. Voor de jongens was er een subtropisch zwembad, voor vrouwlief zou er rust en mooi weer moeten zijn en voor mij waren er vismogelijkheden. Dus wat wil je nog meer!

Luchtfoto van het domein "De Hengelhoef"

Het bleek 'n mooi park te zijn, in een bosrijke omgeving, ook de caravan was groot en netjes, een 8 persoons met z'n vieren, dus ruimte genoeg voor de opslag van de visspullen.

De stacaravan

Hoewel ik veel speurwerk had gedaan van te voren, was ik wat het vissen betreft niet veel wijzer geworden. Er is gewoon weinig over te vinden op het net. Ik wist dat het campingbewijs als vergunning dienst zou moeten doen en dat klopte. Je krijgt een toegangskaart voor het zwembad, net als bij Centerparcs en die moet je dan ook laten zien bij een eventuele controle aan het water. Nachtvissen is er verboden, hoewel ik er wel mensen met een tent heb zien zitten, maar die zullen ze dan waarschijnlijk elke dag weer hebben moeten afbreken. Ik wist ook nog dat het om 3 meertjes ging, met een totale oppervlakte van 20ha. De rest zou ik zelf moeten ontdekken.

Ondanks het gekriebel van het nabije viswater, werd er die eerste dag eerst een bezoek gebracht aan het zwembad, waar je een wildwaterbaan, 3 glijbanen, whirlpools, een groot golfslagbad etc. had.

Het zwembad

Jammer was, dat het golfgebeuren defect was, maar voor het overige vermaakten de jongens zich prima en voor mij en m'n vrouw was het al voldoende om nat te worden en een paar baantjes te trekken. Het kruidenbad, de solo bubbelbaden en de zonnebanken bleken niet gratis.

De volgende dag moest er zeker gevist worden, maar eerst werd er een verkennende boswandeling gemaakt, door ons allemaal, om eens te zien wat er allemaal nog meer op de camping te doen was en in het bijzonder, om de meertjes te bekijken. Op de camping was er om te beginnen een klein, maar goed uitgerust supermarktje aanwezig, waar je alle boodschappen kon halen, dus we hoefden daar in elk geval het park niet af. Verder vonden we een mini golfbaan, spelhal, kidsclub voor de hele kleintjes en een groot barrestaurant, waar in de loop van de week van alles plaats vond, zoals bingo en karaoke. Ook was er een groot strandmeer, wat er gezien de weersomstandigheden erg vredig bij lag.

De recreatieplas en het strand

Voor de meertjes moesten we het bospad volgen. Uiteraard hadden we een plattegrondje mee. De wandeling naar de meertjes voerde ons langs een paar voetbalvelden en tennisbanen, welke ook bij het park hoorden. De meertjes bereikten we na een minuut of 20, wat deze route voor mij uitsloot, want om zo'n stuk met m'n spullen te gaan lopen sjouwen, dat zag ik niet zitten. Gelukkig bleek er een parkeerplaats aan de andere zijde te zijn, die over de openbare weg te bereiken was. We liepen zo Luilekkerland in, want het waren stuk voor stuk alle drie hele mooie vennen, waar we gelijk al op diverse plekken een hoop leven in het water zagen. Er waren tientallen mooie en iets minder mooie stekken, veel struiken en bomen langs de kanten, waarvan er veel over of in het water hingen. Dus de ideale schuilplaats voor karpers, maar daardoor ook veel obstakels. Wat opviel, was dat als je met je rug naar het parkeerterrein stond, de linker vijver vrij troebel water had, maar dat daar ook de meeste vissers zaten. De ander twee vijvers waren vrij helder. Waarvan de middelste bij de vissers de minste belangstelling had. Daar kan ik me wel wat bij voorstellen, want er schijnt op de middelste in 2002 een karpersterfte te hebben plaatsgevonden. De rechter vijver, welke ter plaatse "de stompe vijver" werd genoemd, werd maar door enkelen bevist, mogelijk omdat dit de vijver met de moeilijkste stekken en de meeste obstakels was. Achter de vijvers lag ook nog een stukje water waar bijna niet bij te komen was, groen van de alge en vol met afgevallen takken. Toch zaten daar ook nog enige Belgische witvissers.

Het rechter ven, of "de stompe vijver"

Na deze wandeling, van toch gauw een kilometertje of tien, werd er eerst gegeten, om vervolgens snel de visspullen te pakken. Met de auto gingen we naar het parkeerterreintje. Vervolgens eerst maar eens 'n stekkie zoeken zonder de spullen. Op de troebele linker vijver, waren alle dichtbij-stekken bezet, maar op de rechter vijver was er op redelijke afstand een stek waar Collin en ik samen konden zitten. Het zag er veelbelovend uit, want in het voorbij lopen zagen we al karpers onder de takken rommelen. Snel de hengels uitgegooid en afwachten maar. Ik viste met Kevin Nash boilies en gebruikte om te voeren een pva-kousje met wat boilies en pellets.

Het weer was redelijk, niet teveel wind, af en toe wat zon, alleen de temperatuur liet het afweten, het was nog geen 10 graden. Maar ondanks dat, mochten we ons 'n paar keer verheugen op wat losse piepjes van onze optonics, echter geen runs. Op een gegeven moment stopte er een auto op het pad, die mochten daar helemaal niet komen, dus we wisten al hoe laat het was, controle, of we vergunningen hadden. Ik zeg "Nee" , "maar zijn die ook goed" en liet de campingpasjes zien, "Allee, van de camping?", "ja" , zei ik en het was blijkbaar in orde, want hij verdween net zo snel, als dat ie kwam. Het schijnt dat de camping een eigen boswachter heeft, dat maak ik tenminste op uit de tekst op zijn auto, want die was van de camping. Het weer liet het hierna totaal afweten. We kregen de ene na de andere hagelbui op onze kruin, wat me in elk geval de kans gaf om m'n nieuwe plu uit te proberen. Minder was, dat de temperatuur, mede veroorzaakt door de harde wind, zakte tot net boven nul en daar waren we niet op gekleed. Dus stoppen maar, want ook de karper zou nu wel helemaal geen zin meer hebben. Door de massa hagelstenen koelde het water zo snel af, dat er in een mum van tijd 'n enorme mistbank boven hing en ik kan me voorstellen dat dat een nogal negatief effect op de eetlust van de karpers had.

Het linker ven

Maar niet getreurd, de weersvoorspellingen voor de rest van de week waren goed tot zeer goed, dus de volgende dag vol goede moed weer naar het parkeerplaatsje. Ook nu weer eerst even gekeken of er een mooie stek op korte afstand van de auto was en die zijn er genoeg, want vanaf de parkeerplaats zijn alle drie de vennen op nog geen 100 meter te bereiken. Alleen zijn er meer vissers die dat ook weten. Maar deze keer hadden we geluk, alle stekken van de linker vijver, de troebele, waren vrij. Mooi plekje voor ons beiden uitgezocht, plu half onder de struiken gezet, met daar onder alle spullen. Hengels aan de andere kant van het wandelpad op de rodpods en met dezelfde voermethode als de dag ervoor maar afwachten wat er komen ging. Het was al beter weer, half bewolkt, een beetje wind en 17 graden. Ook hier zagen we al beweging onder de overhangende takken, van zowel karper, als jagende baarzen. Om het kort te houden, ook hier diverse losse piepjes, maar verder niets. Toch kregen we karper te zien, want even na ons kwamen er twee Nederlandse gastjes van een jaar of twintig tussen ons en en de parkeerplaats zitten, op een stek precies tegenover een overhangende gouden regen aan de overzijde. Een afstand die redelijk makkelijk te gooien was, daarom ook hadden zij vanaf de overzijde gevoerd. Een betere voerbasis dan de geringe lading, die wij met de pva-netjes op de karpers loslieten. En met succes, een van die jongens kreeg een run en ik zag hem naar zijn hengel sprinten, hangen! Een minuut of 10 later lag er een mooie grote spiegel op zijn onthaakmat en na het wegen bleek er 28 pond op de klok te staan. Hoewel ik dat allemaal vanaf onze stek gade sloeg, was zoon Collin er natuurlijk als de kippen bij, om dit van dichtbij te zien. Ze zaten er dus wel en groot ook!

Het midden ven

De volgende dagen, gingen precies het zelfde, alleen de temperatuur liep in de loop van de week op naar zo'n 27 graden. De derde visdag zat ik weer op de zelfde stek in de linker vijver en de vierde visdag zat in de middelste vijver, deze was helder en er was maar af en toe wat beweging te zien, maar ook hier geen vangsten. Ik werd nog een maal gecontroleerd, maar dat stelde eigenlijk niets voor, omdat de beste man mij al had herkend, ik hoefde niet eens m'n kaartje te laten zien. Over de middelste vijver valt betreffende de stekken nog te melden, dat deze zich zo'n meter of 3 onder het pad bevinden, aan de andere kant heb je de stekken aan de rechter vijver, de stompe vijver dus. Ook hier liggen die onder het pad. Het zijn vaak lastige stekken, omdat het vrij stijl afloopt en er vaak bomen omheen staan, wat bij het werpen vaak problemen geeft, ook de de rodpod kun je vaak niet goed op de kant kwijt, echter de oever loopt hier geleidelijk af, ook onder water, dus je kunt de rodpod makkelijk in het water zetten. Ook tussen de middelste en de linker vijver loopt zo'n pad, alleen is dit iets minder hoog, de problemen met bomen en struiken zijn echter het zelfde.

Stek aan het midden ven

Die vierde visdag duurde, ondanks het blanken, toch iets langer dan ik zelf wilde, want achter me, op het pad liepen een paar ganzen, die iedereen die langs kwam heel agressief aanvielen. En juist toen ik weg wilde gaan, liepen ze recht achter me, aan de grassprieten te knabbelen, daarom maar even gewacht tot ze weer een eindje waren opgeschoven. Toen ik uiteindelijk weg ging, hadden ze me wel in de gaten, maar deden niets. Waren me waarschijnlijk al gewend.

De agressieve ganzen

Tussen het vissen door ook nog geprobeerd om met z'n vieren iets te doen, maar dat ging telkens fout. Zoals dat ritje naar het circuit van Zolder. Nou dat hebben we wel gevonden, maar als er niet geracet wordt, is er niets te beleven. Hoe anders is het dan op de Nurburgring in Duitsland, waar je een groot racemuseum hebt. Wel viel mij op, dat er aan weerszijde van de weg bij het circuit, een paar prachtige meertjes liggen, heel erg mooi. Ik weet alleen niet hoe ze heten en of je er ook mag vissen. Om er toch nog een uitje van te maken, vervolgden we ons ritje op die weg, richting Hasselt. Je kruist daarbij het Albertkanaal, een lap water die te vergelijken is, met ons Amsterdam-Rijnkanaal. Alle stukken die ik gezien heb, hadden steile schuine oevers van een meter of twee hoog aan beide zijden van het kanaal, dus geÔnteresseerde karpervissers dienen een lang schepnet mee te nemen. Hasselt-centrum, ons doel, werd ook niets. Want met zo'n 27 graden in de file staan, op weg daar naar toe, was niet echt een pretje. Staande in de file, hadden we een Carrefour gezien, dat is een gigantische supermarkt en daar zijn we maar gelijk boodschappen voor de barbecue gaan doen. Toen weer terug, Tom Tom had ik niet mee, want ik zou het zo wel vinden, maar ik was even vergeten dat ik in BelgiŽ was. Verkeerde afslag en er volgde een mooi bosritje, waarbij we zo'n beetje heel Houthalen-Helchteren hebben gezien.

Op de laatste dag wilde ik 's middags nog even een kasteelbrouwerij bezoeken, dan de barbecue nog even aan, om vervolgens af te sluiten met een laatste vispoging. Op weg naar het kasteel had ik deze keer Tom Tom maar wel meegenomen en terwijl ik dat ding de hemel in zat te prijzen, zei die damesstem dat ik na driehonderd meter rechtsaf moest slaan, had ik door al dat geprijs mooi niet gehoord en daar gingen we weer, weer fout gereden, dus maar omdraaien dan. Aangekomen bij dat kasteel bleek de brouwerij alleen op zaterdag en zondag te bezichtigen te zijn, wel was de bar open. Zo lust ik er nog wel een paar! Weer voor niks geweest! Nou niet helemaal, toch nog enige hilariteit, want in het weiland tegenover de ingang van het kasteel (schijnt een weiland te zijn wat ook in de Suske en Wiske boeken voorkomt) stonden twee ezels, waarvan een met een tampeloeris van een halve meter. Die gasten dikke pret natuurlijk.

Het Suske en Wiske weiland, met daarin het opgewonden ezeltjespaar.

Vervolgens in hoog tempo (te hoog volgens mijn vrouw) de barbecue voorraad weggekaand en toen weer op weg naar het water, echter was het er in die tussentijd erg dreigend uit gaan zien en hoorden we het in de verte al rommelen. Maar omdat het de laatste keer was en het water dus een kilometertje of vijf de andere kant op was, toch naar het viswater. Dat werd wederom geen succes, want uitgepakt kregen we de eerste onweersbui, met weinig regen, maar wel 'n hoop gedonder, dus maar even wachten met optuigen. Dat was om 17.00 uur. Gewacht tot die bui weg was en toen de hengels in gereedheid gebracht. Weer 'n bui dat was om 18.00 uur en weer weinig regen en een hoop gedonder.

Stek aan het linker ven

Uiteindelijk durfde ik het om 19.00 uur eindelijk aan om de hengels uit te gooien, zonder ook maar enig resultaat. De karpers hadden er geen trek in en lagen overal lui hun rondjes te draaien aan de oppervlakte van het water. Omstreeks 20.15 uur kwam er alweer een bui opzetten en toen was ik het zat, dus opruimen maar. Alles ingepakt en als laatste de plu, want ook nu weer een miezer regentje. Op weg naar de auto, zo'n 100 meter lopen, werden plotseling de sluizen opengezet. Hozen! Met bakken tegelijk en dit bleef zo doorgaan tot middernacht. Een spetterend slot van een weekje vakantie op de Hengelhoef.

Jammer dat we niets vingen, deels te wijten aan de grote temperatuursverschillen in een paar dagen tijd en volgens mij vooral te wijten aan dressuur, veroorzaakt door de hoge hengeldruk en de daarmee gepaard gaande vele kilo's voer die er dagelijks werden ingegooid. Toch ff lekker eruit geweest. O ja, jammer is ook, het dagelijkse straaljager geweld. Vlakbij ligt een schietbaan voor die apparaten, waar ze velen malen per dag, heel laag vliegend, schijnaanvallen op deden.

Op sites, welke campings beoordelen, is het gemiddelde cijfer nogal laag, voor wat de Hengelhoef betreft. Wij hebben, op die vliegtuigen na, geen klachten en wat mij betreft krijgen ze een 8!

auteur: metalman