Startpagina

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Aangepast zoeken
 

Lac de Saint Pardoux     juli 2005

 

Dag 1 - Zaterdag 16 juli 2005

Vertrek - Gepland om 02.00 uur, echter vrouwlief en oudste zoon Bryan lagen nog lekker te slapen. Jongste zoon Collin had helemaal niet kunnen slapen van de spanning en ondergetekende, metalman, had het wel geprobeerd, maar was om 21.00 uur al weer wakker. Dus alles 'n uurtje opgeschoven en om 03.00 uur gingen we dan eindelijk op pad richting Frankrijk, om precies te zijn, de Limousine, departement Haute-Vienne, camping FreŠudour te Saint-Pardoux, gelegen aan het gelijknamige Lac de Saint-Pardoux.
En zowaar, niemand zal dit geloven, de reis door BelgiŽ ging deze keer zonder ook maar 'n meter fout rijden, wat echter niet echt te danken was aan mijn feilloos richtinggevoel, of de Belgische bordenplaatsers, maar aan een andere Hollander, waar ik blind achteraan reed. Ook Parijs nam ik deze maal zonder fouten, hoewel we er in vergelijking met vorig jaar (toen reden we wel fout en hadden toen een korte file), drie keer zo lang over deden, door de enorme file. Fout rijden deden we natuurlijk toch wel 'n keer en dat was mede te danken aan ons blinde vertrouwen in de, op de computer uitgedraaide route. Deze liet ons een afslag te vroeg van de A20 afgaan, waardoor we een behoorlijk stuk binnendoor moesten rijden. Uiteindelijk kwamen we om ca. 15.45 uur aan op camping FreŠudour, waar men ons vriendelijk verzocht, maar even te wachten. Zij waren namelijk vergeten onze stacaravan te reinigen en dat zou dan nog eventjes snel worden gedaan. Dus gevraagd waar de bar zich bevond, zodat ik me, na deze lange reis (875 km), alvast kon gaan bezighouden met een andere favoriete hobby van mij en dat is het nuttigen van 'n biertje. Uiteraard had de rest van de familie ook wel zin in iets kouds, want het was daar ruim boven de 30 graden. OK, na 2 biertjes gingen we toen maar eens vragen of we al over onze tijdelijke woning konden beschikken en zowaar men wist het niet! Dus werd er meteen door een lieftallige Franse receptiedame op de fiets gesprongen, om even te controleren of men ondertussen klaar was. Binnen 5 minuten was zij terug en kregen wij eindelijk de sleutel. Geen checklist bij de stacaravan, dus zelf maar even een controlerondje gelopen en daarbij bleek dat er geen kussens op 2 van de 4 bedden lagen en dat we geen koffiezetapparaat hadden. Er moesten toch ook nog boodschappen gedaan worden en waar dat zou moeten, dat wisten we ook niet, dus wederom naar de receptie. De gewenste artikelen werden ons onmiddellijk en ook nog spiksplinter nieuw meegegeven, zonder ook maar enige vorm van administratie. Boodschappen konden we doen tot 19.00 uur in een stadje ChŠteauponsac genaamd en dit lag op zo'n 10 km van de camping. Zodanig ingekocht, dat het bergen in de ijskast 'n probleem werd, maar het lukte, al was het wel gewenst bij elk genuttigd koel drankje, de opengevallen plaats weer op te vullen met een minder frisse versie. Hierna iets gegeten, alles moest gebakken en gekookt worden met een klein koekenpannetje en wat steelpannetjes, maar met wat kunst en vliegwerk is me dat de hele vakantie gelukt.(ik kook altijd in de vakantie) Tot slot zijn we de reis nog even gaan wegspoelen in het zwembad van de camping, niet al te groot, maar genoeg voor een koele duik. Na nog een biertje en wat installatiewerkzaamheden vroeg naar bed en slapen. Zo, dag 1 zit erop, de vakantie kan beginnen.

Dag 2 - Zondag 17 juli 2005

Waardeloos geslapen, veel te harde bedden, te kleine kussens, te korte bedden etc. . Dan maar wakker worden met een bakkie. Ontbijten met z'n alle en weer naar het zwembad, waar de jongens overigens dagelijks een paar keer kwamen. Ik heb het bij een keer of 4 gelaten. Ben niet zo'n zwemmer. Ik ben meer 'n visser en ondanks alle wetenschap betreffende de visstand en de karperstand in het bijzonder, op het Lac de St-Pardoux, was ik er toch wel nieuwsgierig naar. Het is 'n ontiegelijk groot meer, bestaande uit diverse armen. Vervelend is dat die armen allemaal een eigen functie hebben, zeilen, waterskiŽn, roeien, surfen en vissen. En die visarm lag natuurlijk aan de uiterste andere kant van het Lac. Vanaf de camping mocht je eigenlijk niet vissen, maar ik zag er andere vissers, dus gewoon doen dan maar, want de vis heeft uiteraard scheit aan die zones, die zitten als het goed is overal. Vanwege de berichten op internet, over de vidange (leegmaking) in 2000, waarbij alle karpers verwijder zouden zijn, ging ik het eerst maar eens met kunstaasjes op de roofvis proberen, want er zou erg veel snoek, snoekbaars, baars, forel en black bass moeten zitten. Wat ik er ook aanhing, er werd niets gevangen. Te ondiep langs de kant, waar wel wat kleine baars te zien was, maar die hadden er geen zin in. De carphunter 280 was mee op reis, dus deze maar eens opgeblazen en het geprobeerd, vanuit de boot, op wat dieper water. Maar ook op die manier geen succes. Ik was ondertussen al bekend met het feit dat mijn buurman en diens vismaat ook karpervissers waren. Van die specimenhunters, je kent ze wel, allemaal spullen van de duurste topmerken en weinig spraakzaam over de plaatsen waar zij gaan zitten. Later meer hierover. De rest van de dag stond verder in het teken van het verwerken van de reis, 'n soort jetlag was ons deel en dat moet je even de tijd geven. Overigens was het weer schitterend weer, met temperaturen boven de 30 graden.

Dag 3 - maandag 18 juli 2005

Waardeloos geslapen, stokbroodjes en croissantjes halen op de camping en even lekker ontbijten. Ik besloot om het vandaag maar eens op de karper te gaan proberen. In het visgedeelte van het Lac, wat achter de brug ligt, die dat visdeel als het waren afsnijdt van de rest van het meer. Mooie stek gevonden, vlak naast de brug en zelfs de auto kon ik daar vlak achter me kwijt. Met Collin samen de auto uitpakken. Wat blijkt, ben ik mijn rodpod vergeten, dus inpakken maar weer om dat ding op te halen. Nadeel van de auto op de stek zetten was, dat ik over het rots en zandweggetje achteruit terug moest rijden. Nu is achteruit rijden niet een van m'n beste rijeigenschappen, maar op de spiegels rijdend ging alles goed, ware het niet dat ik een rots van een halve meter hoog en waar ik al half voorbij was, niet zag en boomkrak m'n linker dorpel aan gort reed.(schade waarschijnlijk zo'n 600Ä). Doodziek natuurlijk en dat gold uiteraard ook voor de rest van de familie. Maar niet te lang getreurd, terug om te kijken of het stekkie nog beschikbaar was. Dat was zo, de auto voor alle zekerheid maar op het parkeerterreintje achtergelaten en de spullen maar meegesleept. Om kort te zijn, het vissen op zowel de karper, als de roofvis werd niets. Een aantal Fransen naast ons vingen wel voorntjes aan de made en ook catfish aan de voorntjes. Rond etenstijd had ik het wel gezien, binnendraaien van de lijnen, waarbij ik de laatste ook nog eens verspeelde aan een obstakel. Zal wel een onderwaterrotsblok geweest zijn.

Dag 4 - dinsdag 19 juli 2005

Waardeloos geslapen, om 06.00 uur al op. Buiten: regen, regen, regen en een graadje of 18, werd later nog 23 graden. Taak van de dag: karperwater vinden, ook al zou dat betaalwater zijn. Daar heb ik de pest aan, maar je bent daar maar 2 weken en je wil toch met enige kans op succes een hengeltje uitgooien. En Pardoux vond ik niks, hoewel er wel al een 10 pondertje gevangen was vanaf de camping. (dus helemaal karperloos is Pardoux niet) Van de buurman (die van die Spullen met 'n hoofdletter) kreeg ik de tip, dat er achter het dorp Saint Pardoux een betaalwatertje lag van een hectare of 5. Het meertje hete Lac Heritage en had de buurman en z'n maat twee kleine karpers opgeleverd. Gewoon gaan zitten en dan komen ze vanzelf wel langs om af te rekenen. Zo gezegd zo gedaan, samen met zoon Collin er naar toe en vissen. Geld werd later (we zaten 'n uurtje) opgehaald door een Engelse jongen met 'n grote herdershond aan een ketting, voor vijf uurtjes 12 euri's. Veel? Ja,maar wat kost 'n dagje pretpark met z'n vieren? Het vissen beloofde wat, het is een pracht meertje en de stek in het weilandje was prima. Voorzien van een betonnen plaat, met als afscheiding met het water een boomstammetje. Aan beide zijden was er kreupelhout tot in het water, dus wel veel obstakels. De eerste 2 uur hadden we 3 halve runs, dat houdt in dat je als 'n raket op je hengel afsprint en op het moment dat je die wil gaan pakken, alles stil valt. Sprintje voor niks. Toen eindelijk 'n echte run, slaan en hangen, trekken en binnendraaien lukte eventjes, maar elke keer ging die vis er weer vandoor, tot midden op het meer (75 m). Op 'n gegeven moment stopte hij en was het weer aan mij, om wat terrein te winnen. Nee zeg! Springt dat monster ineens helemaal uit het water en toen nog een keer, het leek wel een blauwe Merlijn. Ik denk:"Jezus, wat heb ik nou aan m'n fiets hangen?", ik zeg tegen m'n zoon:"dat lijkt wel 'n steur, karper kan niet, want die springen niet". Toen ging ie er weer vandoor en parkeerde zichzelf in het midden van de plas, aan de oppervlakte van het water. Hij lag daar lekker stil, met z'n staart te zwaaien en wat ik ook deed, er was geen beweging meer in te krijgen. Plotseling was de haak los. Balen, dat snap je natuurlijk wel. Ik had nog nooit 'n steur gevangen. De Engelse jongen wist me later te vertellen, dat alle steur dat doet, om de haak uit te spugen. De enige vangst van de dag was een baarsje van 'n centimeter of 15 aan het spinnertje. Toch een mooie visdag en ik besloot om het in het Lac Heritage zeker nog eens te proberen.

Dag 5 - woensdag 20 juli 2005

Over het slapen hebben we het maar niet meer, want ik heb de hele vakantie ronduit uijuh geslapen. Na de hele dag geluiwammest te hebben, ging ik 's avonds nog ff kijken bij een paar anderen, die vanaf het terrein van de camping in Lac de Saint-Pardoux zaten te karperen. Degene die al eerder de 10-ponder ving, kreeg nu een run en ving een mooi spiegeltje van 7 pond. Dus weer 'n bewijs dat er toch nog wel karper in dit meer zit. Waarschijnlijk hebben ze er toch nog een paar uitgezet. Ik besloot het later ook nog eens te proberen.

Dag 6 - donderdag 21 juli 2005

's Middags eerst op zoek geweest naar een hengelsportzaak, zowaar gevonden in Ambazac, 20 km van de camping, maar helaas het was al 12.00 uur geweest en dan gaan die Fransen 2 uur lang dicht, om uitgebreid te kanen. Zoon Collin was de vorige dag verbrand in het zwembad en had geen zin om mee te gaan naar Lac Heritage. Dan maar alleen, met die steur nog op m'n netvlies, kon ik het niet laten om het daar nog eens te proberen. Deze keer zes uur gevist voor 10 euri's. Dus ze vragen maar wat, zo lijkt het. Stond de wind de eerste keer naar mij toe (zw), nu stond hij van me af (no). Ik denk dat dat het verschil maakt met de eerste keer, want op vier incidentele piepjes na, gebeurde er helemaal niks. Wel vis gevangen, zij het met de spinner, deze keer had ik zes baarsjes. De eerste keer viste ik de middag en nu vanaf 16.00 tot 22.00. Overigens was het helemaal geen saaie avond, m'n stek beschikte over een eigen dierentuin. Ik zag: diverse waterslangen voorbij zwemmen, een adder onder het boomstammetje langs de waterkant omhoog kruipen, een blonde rat over het boomstammetje rennen, een muis regelmatig over de betonnen plaat spurten en ik zag een normale rat, met de grootte van een forse kat, onder m'n lijnen doorzwemmen. Ook hing er op een gegeven moment een zoetwaterkreeft aan m'n haak bij het binnendraaien. Je begrijpt natuurlijk wel, dat ik het boomstammetje, wat ik de keer daarvoor als zitplaats gebruikte, nu maar links liet liggen. Brrr, ratten, slangen! Die zoetwaterkreeften zijn trouwens ook nare beesten, dat dacht ik tenminste. Regelmatig, als ik een lijn binnenhaalde, waren m'n boilies niet meer rond, maar vierkant. Nu moet ik bij deze m'n excuses maken aan de kreeftjes, want naar ik later hoorde, waren de catfish-jes verantwoordelijk voor die sabbelpraktijken. (catfish=meerval die tot 30 cm groot wordt en drie zeer scherpe vinnen heeft. Een op z'n rug en de twee kieuwvinnen, welke hij uitzet zoals een baars zijn rugvin)

Dag 7 - vrijdag 22 juli 2005

Niet gevist vandaag, de familie wil ook wel eens wat,toch? We hadden bij de plaatselijke VVV een folder met markten gekregen en wilde er daar een van bezoeken. Dus op weg naar Chaptelat, want daar was een markt waar de mensen uit de streek hun eigen producten zouden verkopen. Dat is meestal een gezellig gebeuren en misschien was er nog iets lekkers weg te halen(drank!). Volgens de folder zou er markt zijn van 10.00 tot 17.00 uur, dus geen schranstijd voor die Fransen. We gingen omstreeks 13.00 uur weg, tijd zat dus, om 'n afstand van 30 km te rijden, over rustige smalle weggetjes, door het mooie landschap van de Haute-Vienne. Onderweg zagen we enige tientallen mooie meertjes en meren, waaronder het door mij al eerder genoemde Engelse betaalwater Lac de Tricherie. Een schitterend meer met een lengte van zo'n 3 km. Ben er helaas niet meer geweest om een hengeltje uit te gooien, hoewel je ook daar per dagdeel kon vissen voor 15Ä. Door naar Chaptelat. Daar aangekomen de overal hangende bordjes gevolgd. Nee zeg, komen we daar om 14.00 uur aan, het hele dorp uitgestorven, het marktterrein helemaal leeg en zelfs de rotzooi was al opgeruimd. Waren die Fransozen toch gaan schransen. En hadden er maar gelijk een siŽsta aan vastgeplakt. Sta je daar toch mooi op je neus te kijken als domme Hollander. Nou, toen maar weer een poging gewaagd bij de hengelsportzaak in Ambazac. De reden van dat bezoek was het kopen van een schepnetje voor Collin, omdat die kleine catfish-jes wilde vangen in Lac...Pardoux, waar hele wolken centimetergrote minimeervalletjes rondzwommen. Maarrrr, je raad het al, daar en in de hele rest van Frankrijk geen schepnetje te vinden. Toen maar een pak Sensas karpervoer gekocht. Lijkt me logisch, want je rijdt dat stuk toch niet voor niks. Terug op de camping besloot ik om samen met Collin te gaan roeien op het Lac...Pardoux. Carphunter opgehaald, peddels mee en te water. Varen we op zo'n 100 meter van de camping, komt er opeens een speedboot met een streng kijkend figuur op ons af en komt langs zij. "Parlevouz Francais", zegt die snurker. Ik denk: "jij komt niet dat hele end naar mij toe varen om te weten te komen of ik wel Frans ken", dus ik zeg "No", in echt Engels. Ahhh, "you are Dutch", zegt ie als 'n echte waarzegger terug in het Engels. Hoe ie nou aan mijn "no" kon horen dat ik uit Nederland kwam, is me nog steeds een raadsel. Krijg ik me vervolgens een riedel allo-allo-Engels om m'n oren, waarin meneer me uitlegt dat het varen met een bootje streng verboden is en ik een dikke prent zou krijgen als de gendarmerie zou komen controleren. Op dat moment begreep ik pas dat hij de bij het strand behorende EHBO-er was en ook op bootjes moest letten, dus als ik gepakt zou worden, zou hij ook zwaar op z'n mieter krijgen. Na een hoop heen en weer gekift, waarbij ik hem vroeg, wat hij dacht dat ik op een camping aan een watersportmeer met een boot kwam doen, ben ik maar naar de kant geroeid. Want volgens hem was mijn probleem te danken aan de "French Law" en daar had ik natuurlijk niet van terug. De carphunter hebben we toen maar gelijk ingepakt. Al met al geen reclame voor Lac de Saint Pardoux, als je de volgende zaken even op een rijtje zet: 1.Zwemmen mag alleen vanaf de stranden tot de ballenlijn, het water is daar echter maar 0 tot 50 cm diep. 2.In het bootgedeelte mag alleen gezeild of gesurft worden en dan nog alleen met een zwemvest aan. 3. Er is een speciaal deel voor waterskiŽn, dit loopt echter van kant naar kant en men mag dit met geen enkel vaartuig oversteken 4.Vissen mag nergens, behalve dan in die tak van het meer die achter de brug ligt, daar mag echter weer niet gevaren worden en alleen naast de brug is er een meter of 100 met de auto te bereiken. De overige 7 km rondom deze arm is alleen via een zandpad lopend te bereiken. Krom is vooral, dat na 18.00 uur, als die EHBO-ers weg zijn, ineens iedereen z'n gang gaat, bootjes overal, vissen overal. Echter geen leuke zaken, als je daar op een ontspannen manier je vakantie wil houden. Watersport houdt voor mij in, dat iedereen daar 24 uur mee bezig kan zijn, zo lang men maar rekening met de ander houdt. De buurman en z'n maat visten die avond vanaf de camping en de maat ving er een lange spiegel van 27 pond. De derde al deze week. Volgens hun bronnen zou er zelfs nog een rond moeten zwemmen van 57 pond. Mogelijk, maar volgens mij een broodje-aap-verhaal, want die vidange in 2000 heeft wel degelijk plaats gevonden en toen is alle karper er uit gehaald, volgens de officiŽle sites tenminste. Allicht dat er later toch weer wat uitgezet is, want die gevangen karpers komen niet uit de lucht vallen.

Dag 8 - zaterdag 23 juli 2005

Er zit al weer een week op, deze vakantie. Het is lekker weer, een beetje bewolkt. Later wordt 't wat drukkender en er verschijnen kleine stapelwolkjes. Op 'n enkel druppeltje na echter geen regen. Mooi weer om het nog eens op de karper te gaan proberen. En de keus valt uiteraard op Lac Heritage, kosten deze keer 12Ä voor 6 uurtjes vissen (12.00-18.00) De stek waar ik de vorige twee keer had gezeten was bezet door een stel Fransen, echter de andere 3 stekken in het weilandje waren vrij en ik besloot de stek aan het andere uiteinde te nemen. Geen echt mooie stek, hoewel het op de kant vlak gras was en er voldoende ruimte voor spullen, opstelling en onthaakmat was. Nee, ik bedoel de obstakels, ook hier aan weerzijden kreupelhout overhangend en in het water, zodanig ver dat je niets kon zien van wat zich daar achter bevond. De hele stek was omgeven door diverse bedden eendenkroos van zo'n 5 meter breed. In het midden van de stek een boomstronk, welke als een schiereilandje een meter het water instak, met links een neergelegde boomstam richting het kreupelhout en recht een paar dikkere stukken kreupelhout die daar ter versteviging waren neergelegd. Het zag er niet echt stevig uit en de takken bevonden zich tot een halve meter boven het water. Ellende was, dat juist daar het water iets minder kroos bevatte en ook iets dieper was. Dat zou dus eventueel de plaats zijn waar ik moest scheppen, mocht ik wat beet krijgen. Collin was niet mee, dus ik moest in dat geval alles alleen doen. Ook deze stek bleek z'n eigen dierentuin te hebben, met ratten en slangen. Gelukkig was ik nu zo slim geweest om een tuinstoel van de camping mee te nemen, zodat ik het veilig van een afstandje kon bekijken. Maar we komen om te vissen, dus de hengels uit zo goed en zo kwaad als mogelijk was. De opstelling van de rodpod omhoog, zodat de lijnen in elk geval pas na het kroos het water raakten. Over de hele middag maar 4 incidentele piepjes gehad, terwijl de 3 Franse tentjes aan de overzijde van het meer het druk hadden met vangen van zo'n stuk of 8 vissen, waaronder karper en steur. De laatste steur bleek, naar ik later van de Engelse jongen hoorde, een vis van 37 pond te zijn geweest, mooie vis dus. Het was toen al 17.15 uur en om 18.00 zou ik er mee kappen. In gedachte ga je dan een run zitten fantaseren, piepppppppp, was 't maar waar! Maar gelijk erna overvalt je dan weer die somberheid van, dat overkomt mij niet en het wordt weer niks vandaag. Op dat moment zat ik dus te kijken naar het binnenhalen van die topsteur van 37 pond, die tot 3 keer toe helemaal het water uit kwam, mooi gezicht is dat. Piepppppppp! Fantasie? Nee, dit was 'n echte run en wel op de middelste van m'n 3 hengels. Het was het hengeltje van Collin, voor 10Ä gekocht als aanbieding bij Carps Cabin, die hengel waar kronkel er ook twee van had gekocht en hij kon zich nu gaan bewijzen. De middelste hengel gooi ik meestal het verst weg en deze lag op een meter of 60. Slaan en hangen, het was een goeie, want hij pakte er gelijk zo'n meter of 25 bij. Het was flink in de hengel hangen, om dit visje af te remmen en geen gespring, dus het moest wel een karper zijn. Binnenhalen lukte maar heel geleidelijk en de vis besloot door het midden naar rechts af te buigen. Of het dressuur is weet ik niet, maar het was mij bij de andere vissers al opgevallen dat alle karpers op een gegeven moment de kant en dus het kreupelhout opzochten, waarschijnlijk omdat ze geleerd hadden dat ze zich zo van de lijn konden ontdoen. Zo ook mijn vis, nog steeds op zo'n 50 meter, ging hij steeds meer richting de kant en bevond hij zich op een gegeven moment achter het uitstekende kreupelhout. Wat nu? Ging ik door met binnenhalen, dan kon ie wel eens ergens achter blijven hangen en dan zou ik hem kwijt zijn. Ik besloot om hem te houden waar ie was en dan maar hopen dat ie zelf weer het midden op zou zoeken. Gelukkig deed ie dat naar een aantal minuten weer. Nu ging hij naar links, ondertussen op zo'n 25 meter en rechtop m'n andere lijnen af. Daar pakte hij er een van mee en we raakten die lijn ook niet meer kwijt. Nu was hij al zo dicht bij, dat ik er een ander probleem bij kreeg, het scheppen. Ik zou hem moeten scheppen op de plek die ik hiervoor al beschreef, rechts van de boomstronk, staande op de takken die daar lagen. Ik kwam er al gauw achter dat dit niet zou lukken, dus moest ik het water in, nou modder en drab is een betere omschrijving voor de oeverbodem. Uiteindelijk lukte het me, om een dikke spiegel in het net te krijgen, met daaraan mijn lijn, maar ook nog die andere lijn. Toen nog het water uit, weer over die boomstammetjes heen. Het net met de vis was niet te tillen en bleef overal aan takken hangen. Uiteindelijk lukte het me dan toch om hem op m'n onthaakmat te krijgen. Een mooie hoge spiegel, die helaas aan beide zijden een aantal verwondingen had. Waarschijnlijk eerder veroorzaakt door bij het vangen de struiken in te duiken. Op dat moment begon voor mij de aarde te draaien en ben ik ff gaan zitten, de adrenalinestoot kwam ff hard en onverwacht aan. Bij het wegen bracht hij precies 15 kilo, dus 30 pond op de klok en hiermee was de missie in Frankrijk voor mij op dat moment een compleet succes. M'n pr werd met 10 pond verbeterd! Alleen vond ik het verschrikkelijk jammer dat ik alleen was en ik niet samen met mijn vis op de foto kon. Stom natuurlijk, maar op dat moment heb ik er geen moment aan gedacht, dat nog geen 100 meter verder die Fransen zaten te vissen en had ik ze geroepen dan hadden die beslist wel een paar plaatjes geschoten. Met deze vis zat m'n tijd er op voor deze keer en heb gelijk maar ingepakt. Terug in de caravan heb ik eerst maar ff een douche-je gepakt, want ik meurde als een putgrommeloeris.

Dag 9 - zondag 24 juli 2005

Weer waardeloos geslapen. Oh, daar zou ik het niet meer over hebben. Trouwens dat kan helemaal niet als je net je recordvis hebt gevangen. Dus, ik heb vreselijk lekker geslapen! Voor de rest valt alleen te vermelden dat een grijze dag was, met af en toe wat regen en amper 20 graden. Boekies lezen!

Dag 10 - maandag 25 juli 2005

Het weer is nog miserabeler dan gisteren,grijs met regen en nog geen 17 graden. Ik kreeg oorlog met oudste zoon rioman, die zich te pletter verveelde en dit op ons afreageerde. Besloten werd om maar eens wat te gaan ondernemen. Het werd een ritje naar Limoges, waar we een aardewerkfabriek wilden bezoeken. Gevonden werd het aardewerkmuseum, maar de indruk die dat van buiten opriep, deed ons vermoeden dat een bejaardenpas daar verplicht was. Na wat rondrijden vonden we de aardewerkfabriek wel, maar de animo om dat te gaan zien was bij de jongens al een aardig stuk gezakt. De keus viel toen op het aquarium van Limoges, overal in de omgeving aangeprijsd als het 8ste wereldwonder, dus dat moest wel wat zijn! Het bleek echter niet al te groot. Mooi waren veel aquaria wel, een deel met zoet en een deel met zout. Vooral het zoete water herbergde een aantal mooie karpers en steuren, ook was er een bak met een gigantische meerval van een meter of twee, jammer dat de bak maar drie meter was. Dat beest kon zich amper omdraaien. Hier 'n aantal leuke plaatjes gemaakt. Na nog wat rondbanjeren in Limoges, gingen we weer terug, het weer klaarde wat op en zelfs de zon kregen we weer te zien. En omdat er toch al enige karpers vanaf de camping werden gevangen, besloot ik het die avond zelf ook maar eens te proberen. Ik kreeg op de eerste hengel gelijk al een zakker, terwijl de andere hengels er nog niet eens in lagen, maar ik miste. Gelijk hierna weer 'n zakker, die vervolgens doorging als 'n echte run. Voor mij echter geen zeldzame Pardoux-karper. Het bleek een mooie kopvoorn van 4 pond. Ha, weer 'n PR, want dit was m'n eerste kopvoorn! Hierna nog een aantal zakkers gehad, maar steeds geen vervolg. Bij het binnendraaien van de lijnen bleken al m'n boilies verdwenen. Dit veroorzaakt door de zeer vraatzuchtige catfish-jes.

Dag 11 - dinsdag 26 juli 2005

Het werd een mooie dag, met temperaturen boven de 30 graden. 's Morgens hebben we wat gespinnerd in Lac...Pardoux en hierbij ving Collin zijn eerste twee baarsjes. De rest van de dag was het te heet om te vissen. Pas 's avonds ging 't wel weer en gooide ik de boilies weer in Pardoux. Weer diverse zakkers, wederom veroorzaakt door de catfish, waarvan er een te dicht bij m'n haak kwam en die ik dus zowaar als m'n catfish-PR mag rekenen, 15 cm was ie. Echte ellende beesten zijn het. Van de buurman en anderen hoorde ik dat ze alles opvreten wat je een karper als maaltje voor kan zetten, behalve tijgernoten, daar bleven ze vanaf.

Dag 12 - woensdag 27 juli 2005

Ik was er al om 06.00 uur uit, door een paar flinke donderklappen, daarna nog maar ff teruggekropen. Wat boodschappies gedaan en vanaf 13.00 uur maar weer eens op Lac Heritage gevist. De beide stekken waar ik al eerder zat, waren gereserveerd voor een groep Duitsers, maar aan de overkant, vanaf de dam het bos in, waren er nog een aantal vrij. Ik besloot in de hoek bij de dam te gaan zitten, dit vanwege mijn eerdere nare ervaring met zandweggetjes. Daar was bij de stek te parkeren en de stek zelf bestond uit een vlakke zandplaat, afgezet met ook hier de bekende boomstammetjes. Helaas geen bewijs van karper of steur. Collin ving wel, hij pakte een grote voorn aan de hennep. Ik had ook nog het genoegen om met "owner" Lee Roberts te spreken, net terug van 2 weken Engeland, wist hij te melden dat ie ook nog een hengelsportzaak in Limoges had (ze zijn er dus wel!). Ook vertelde hij dat er op Lac Heritage een 50-er, twee 40-ers en twee steuren van 42 pond rondzwommen, waarvan de grootste een vin kwijt was en "stompy" werd genoemd. 's Avond werden we, na een hete drukkende dag, op een aantal zware onweersbuien getrakteerd.

Dag 13 - donderdag 28 juli 2005

Vandaag twee pogingen op Lac...Pardoux gedaan, een met hennep en maÔs en een met het kunstaas, maar het leverde in beide gevallen niets op. 's Middags weer 'n poging gewaagd om een markt te bezoeken, ditmaal in het gehucht Saint-Pardoux zelf. De eerste keer waren ze nog aan het opbouwen, dus 'n uurtje later nog maar eens geprobeerd en zowaar er stonden wel 10 kraampjes, met kaas, kaas, kip, kip, drank, drank, koek, ijs, kettinkjes en een om ter plaatse een drankje en hapje te nuttigen. Dat hadden we na 5 minuten wel gezien. Toch nog een fles cognac weten te scoren, dus voor mij was deze markt een succes. Voor dat we daar naar toe gingen hadden we van een receptiemedewerkster, die de hele camping rondging, vernomen dat er een alarmcode "oranje" gold voor het weer. Dit hield in, dat er zwaar onweer werd verwacht met zware windstoten en zware neerslag, waaronder hagel. Dus de hele camping aan het timmeren en vastzetten, auto's werden in dekens verpakt, etc. Achteraf viel het allemaal wel mee, wel onweer tot 'n uur of 1 's nachts, maar weinig wind en geen hagel.

Dag 14 - vrijdag 29 juli 2005

De laatste dag begon voor mij al weer om 06.00 uur. Bagger weer. Koud en regen. Later toch droog en het werd weer drukkend. De laatste kans om het op die 50-er te proberen, dus weer naar Lac Heritage. Nu was op een plekje in het bos na alles gereserveerd, maar dat hoorde ik pas nadat ik de hengels al had uitgegooid op de zelfde stek als de vorige keer, in de hoek. Bedoeling was te vissen van 12.00-17.00. Van de eigenaar mocht ik op de stek blijven zitten, maar als de Fransman kwam die hem gereserveerd had, moest ik verkassen. Terwijl wij aan het praten waren kregen we 'n run op de middelste hengel. De hengel van Collin. En de afspraak was, dat als hij met me mee ging, hij dan ook de runs op zijn eigen hengel moest aanslaan. Dus die kleine sprint naar z'n hengel, doet alles wat ik hem uitgelegd had goed en slaat aan. Een hele goeie, zo te zien, hij werd bijna het water ingetrokken. De karper, van de eerste schrik bekomen, gaat er als 'n speer vandoor en toen.....pats lijnbreuk. Balen dat ventje! Schelden! Zijn eerste echte run! Wat ging er fout? Bij het controleren van de molen bleek de slip helemaal dicht te staan. Logisch dat de lijn brak, op een knoop, toen er van twee kanten aan getrokken werd, waarbij de explosieve kracht van de karper het pleit in zijn voordeel deed eindigen. Een stomme fout natuurlijk, die ik volledig voor mijn rekening neem, hoewel m'n zoon alle handelingen met zijn hengel, inclusief ingooien en afstellen, zelf gedaan had. Het strak draaien van de slip was gebeurd, met het drillen van mijn recordkarper, die ik aan zijn hengel ving. Daarna ben ik vergeten de slip weer af te stellen. Had het nu een kleine karper geweest, dan had hij misschien nog een kans gehad, maar we mogen er wel van uit gaan, dat het ook deze run een zware betrof. Jammer maar helaas, ik zal me eeuwig schuldig voelen en zal het dan ook nog vaak terug moeten horen. In de resterende tijd kregen we geen runs meer. Collin had nog wel vis met de vaste stok waar hij, met een korrel hennep, mee stond te blinkeren als het ware. Op de zandstukken voor de kant waren zonnebaarsjes te zien en door die korrel hennepvoor hun neus te houden en weg te slepen, wist hij er twee te verleiden om toe te happen. Op de zelfde manier wist hij twee kreeftjes te verleiden. Om 14.30 uur werd het pikzwart achter ons en hebben we als 'n speer onze spullen ingepakt. De onweersbui ging echter net aan ons voorbij. Opnieuw uitpakken of verkassen trok ons niet meer, zodat we voor het laatst gevist hadden in Lac Heritage. De rest van de dag werd er alvast het een en ander ingepakt voorde terugreis. De jongens gingen nog een laatste keer zwemmen en het laatste vlees ging op de barbecue.

Dag 15 - zaterdag 30 juli 2005

Na een laatste ontbijtje met de gebruikelijke "trois baguettes en quatre croissants" en uiteraard een gebakken eitje, zijn we om 10.00 uur vertrokken. Het was wederom een zwarte zaterdag in Frankrijk, dus er stond ons nog het een en ander te wachten. Tot omgeving Parijs ging alles goed, tolkaartje trekken ging vlot, maar het betalen duurde zowat 'n uur. Vervolgens begon de file vlak voor Parijs en hield pas op na het vliegveld Charles de Gaulle. We deden daar zowat 3 uur over. De tolpassages tussen Parijs en Lille kostte ons nog eens ieder een half uur wachttijd. Vervolgens moesten we BelgiŽ weer oversteken en ook nu ging alles perfect. Dat mag toch een wonder heten, als je toch 'n week later ziet, dat die Belgen een kompleet wielerpeloton verkeerd laten rijden. Terug in Nederland werd er nog gestopt bij de Esso in Bergen op Zoom, waar de zo langzamerhand traditionele stuiterbal gehakt werd genuttigd. Uiteindelijk waren we om 23.30 uur weer thuis, na een niet voor ieder van ons even fantastische vakantie, maar voor mij een veel te korte.

mvg metalman