Verslag vissen is gevaarlijk augustus 2001
 

Startpagina

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Aangepast zoeken
 

Verslag Vissen Is Gevaarlijk 2001

 

In navolging op mijn verzoek,om visverhalen te plaatsen, kan ik er niet onderuit, om het volgende verhaal op de club te zetten.
 

Het was in 2001, de eerste dag van mín vakantie. Uiteraard baggerweer, tenminste het regende behoorlijk, de temperatuur was met een graadje of 20 nog redelijk en er stond nauwelijks wind.

We zouden 3 dagen later een weekje naar het Meerdal van Centerparcs gaan, ook om het daar op de karper te proberen natuurlijk. Zoon Collin kon zo lang niet wachten en wilde al graag een voorschot hebben, nu ik vakantie had. Dus visspullen gepakt en dan maar regenpakken aan. We zouden in de Floraplas gaan vissen, gelegen tegen het Balijbos aan, te Zoetermeer.

Dat is vlak bij huis, maar 10 minuutjes lopen. Niet mijn vaste stekkie in de buurt, ook dat ligt op ongeveer de zelfde afstand en staat ook in verbinding met de plas, maar dat is open terrein en met die regen vond ik dat niet zo lekker zitten, dus de plas en niet aan de kant van de speelweide, waar je overal mooi kan zitten, maar aan de boskant, onder de bomen. Daar was het iets minder nat.

Daar aangekomen, spul uitpakken en vissen. Allebei met een werphengeltje, met de pen.

Ik met een aardappeltje en Collin met een broodpluim. Al gauw had Collin beet en omdat hij nog maar pas viste, hij was toen 8 en alles nog moest leren, toog ik zijn kant op, om hem te zeggen wanneer hij moest slaan. We zaten er nog maar 5 minuten en mijn aardappel lag een klein stukje uit de kant, tegen het riet aan. Terwijl ik Collin zijn dobber in de gaten zit te houden, zie ik vanuit mijn ooghoek, dat mijn lijn plotseling strak loopt en mijn hengel richting water begon te huppelen.

Karper!!! Stom, ik had mijn beugel niet open gezet, toen ik bij Collin ging zitten. Het was maar 2 meter, dus ik neem een stap richting mín hengel, ga op een polletje staan en krak, mín poot gebroken.

In de snoekduik die ik toen maakt kon ik mijn hengel nog net grijpen en hangen die karper. Maar een gebroken pootje doet zeer, heel erg zeer, dus ik geef de hengel aan Collin. Met de ehbo-lessen in het achterhoofd, besefte ik, dat ik maar het beste niet meer kon bewegen, want ik wist beslist niet hoe de breuk er aan toe was. Ik voelde alleen maar die pijn. Gelukkig had ik mijn mobiel bij me en belde dus gelijk mijn vrouw op. Maar toch, een beetje paniek overvalt je toch wel, dus  probeer je de aandacht te trekken van andere aardbewoners en dat waren er met dat rotweer niet veel. Op zoín 100 meter, aan de overkant, op de speelweide, zat nog een andere visser, daar stonden ook nog 2 jongens van een jaar of 10 te kijken.

Dus ik schreeuwen. Help! Help! En die sukkel zag me wel, maar denk je dat ie ook maar opstond? Wel nee, lekker door vissen, was ik blij mee zeg. Als ik op dat moment had kunnen lopenÖÖ..!

Ondertussen had mijn vrouw de buurman ingelicht, maar nog geen ziekenwagen gebeld, want ze had er geen  idee van waar ik nu precies lag, dus die zou mij wel gaan zoeken en dan pas bellen.

Had ik pech met die mafketel die niet achter zín hengel vandaan wilde komen. Collin had mazzel, nog steeds bezig met die karper, voor hem de eerste van zín leven, naar later bleek eentje van ca. 8 pond, dat die jongens wel onze kant op kwamen. Ze konden voor mij niet veel doen, maar hielpen Collin met het scheppen van de karper. Die gasten helemaal vol van die karper, zo erg dat ze bij mij zowat op mín gebroken been gingen staan. Toen die karper eenmaal weer zwom, hadden ze eigenlijk pas door waarom ze onze kant op waren gekomen. Dat geschreeuw van mij en toen zag ik die ene een beetje wit worden en op de vraag of ie weg mocht omdat ie het allemaal een beetje eng vond, heb ik ze maar laten gaan. Ondertussen had de buurman ons ook gevonden en belde de ambulance.

Weer een half uur later was die ook ter plekke, omdat ze de plaats des onheils ook al niet konden vinden. Ze konden trouwens niet eens bij me komen met de wagen, want het laatste stuk is voor autoís niet toegankelijk. Na ca. 1 uur lag ik eindelijk op de brancard en was ik op weg naar het ziekenhuis. En op de vraag aan Collin, wat ie nu eigenlijk van alles gemerkt had, kwam alleen maar het verhaal dat het hartstikke cool vond om die karper te vangen, dat ik daar lag, daar had ie amper aandacht voor gehad. Uiteindelijk belandde ik in het ziekenhuis, waar ik nog eens 3 uur moest wachten, omdat er mensen met hartklachten waren binnen gebracht en die gingen voor. Tot overmaat van ramp, moest ik ook nog eens gigantisch pissen op die brancard, daar in het ziekenhuis en toen er dan eindelijk iemand op kwam dagen hebben we dat eerst maar in een fles geleegd.

Tot slot zat ik er een half jaar aan vast, met gips e.d., wat weer tot gevolg had, dat ik ruim 3 maanden in Collins bed doorbracht, omdat de stank, die er onder dat gips uit kwam, niet te harden was. Minder prettig van het thuis zijn, was ook dat ik toen ten volle kon genieten van de gebeurtenissen op 11 september in New York. Ik had toen niets anders te doen, dan alleen maar TV kijken en ook dat gaat je niet in de kouwe kleren zitten.

Kunnen we nog wat leren van dit verhaal? Ja,vergeet nooit je mobiel mee te nemen!

O ja, voor ik 't vergeet. Ben helaas vergeten foto's te maken van de karper. Is toch niet erg hŤ, voor 'n keertje?

Door metalman